Verdwalen in de verlaten straten van Doel

“Gaan we eens naar je werk toe?”  vraagt Fienna.  “Wonen daar echt spoken, papa?” polst Nox. Thuis spreken we al langer van een bezoekje aan de Antwerpse stad Doel, in de volksmond ook wel spookstad genoemd. En ondertussen bijna twee jaar de nieuwe werkbasis van mijn ventje. De nationale feestdag leek ons dan ook de ideale gelegenheid om naar Doel te trekken voor een zondagse wandeling.

Op de weg ernaartoe komen we dan ook niet veel auto’s tegen, maar zodra we in het dorp aankomen krioelt het van de dagtoeristjes. Allemaal op wandel alsof het een doodnormale wijk is. Maar het woord doodnormaal past echt niet bij Doel. Ramen en deuren zijn vastgetimmerd door metalen platen. Huizen zijn onbewoond. Muren hangen vol met graffiti. En glasscherven liggen verspreid op de stoep. Alsof er net een ramp heeft plaatsgevonden en alles in allerijl is achtergelaten. Alsof ik terecht ben gekomen in een scene van de Walking dead. In heel de stad hangt een eigenaardige en geheimzinnige sfeer.

En toch wonen er nog mensen. Zelfs  22 volgens de officiële cijfers. Ongeacht de onteigening zijn ze blijven volharden en gaat het leven voor hen gewoon verder. Weliswaar als huurder want de mensen die er wonen zijn zelf geen eigenaar meer. Huren tegen een ongelooflijke spotprijs. Het gevolg van de plannen voor de uitbreiding van de Antwerpse haven dat op de dag van vandaag nog steeds niet is uitgesproken.

Tijdens onze wandeling geraken we niet uitgekeken op de vele street art. De perfecte fotolocatie voor amateurfotografen of zoals in mijn geval binnenkort voor mijn eerste communicantje. I’ll keep it in mind! Bij het binnentreden van een openstaande woning worden we plots tegengehouden door een Antwerpse ambtenaar die ons attent maakt op het feit dat we door binnen te gaan een gasboete kunnen krijgen voor inbraak. Verwonderd en vooral geboeid door zijn verhalen blijven we aan de praat en komen we zo meer te weten over de stad. Een (spook)stad dat dagelijks te maken heeft met vandalisme, met Nederlanders die procederen omdat ze de stad niet kunnen binnenrijden ( de slagbomen accepteren enkel Belgische identiteitskaarten ) en met nachtelijke straatgevechten tussen jongeren.

En toch is het mooi. De moeite waard om een bezoek te brengen. Want het onwerkelijke van de hele situatie komt sterk naar voren en het zet je zelfs tot nadenken aan. De setting is prachtig en leent zich ervoor om geweldige foto’s te maken die je niet snel ergens anders zal vinden. Ongeacht het feit dat de tijd in Doel stil staat. Ongeacht het feit dat het dorp op zijn vonnis wacht. Blijf het bestaan of ontmoet het de sloophamer? Tot dat vraagstuk is opgelost, blijft Doel ongewild een spookstad. Eentje die we weer kunnen afvinken van onze bucketlist. Op naar het volgende avontuur.

4 commentsAdd yours
    1. Het is echt jaren blijven liggen! Onwaarschijnlijk! Prachtige stad en een fijne uitstap helemaal gratis! 😉😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *